Dit is een overzicht van daadwerkelijke gebeurde anekdotes en korte verhalen die met het openbaar vervoer te maken hebben. Nieuwe uitspraken zijn hartelijk welkom.
Er worden redelijk wat NS-termen gebruikt. Als je weet dat een HC een (hoofd)conducteur is en een meester of mcn een machinist kom je al ver. Voor de rest worden voor een aantal plaatsnamen de telegraafverkortingen gebruikt (b.v. Ut voor Utrecht Centraal en Amf voor Amersfoort).
Ik heb de bijdragen in het Engels onvertaald gelaten. Zodra ik tijd heb zal ik ze vertalen. Maar hulp is welkom: stuur de vertaling op, dan verander ik het meteen.
De anekdotes zijn uitgesplitst in de volgende onderwerpen:
Als laatste een kort dankwoord.
Daarnaast zijn er nog Uitspraken, Verhalen en Moppen te lezen.
Arno is een klasgenoot. Arno is homo. Arno reist per trein. De conducteur komt langs en zegt tegen de jongens die tegenover het gangpad met hun schoenen op de bank zitten: "Jongens: Poten van de bank." Waarop Arno opstaat en de conducteur hem vragend aankijkt ...
Jan Joris Vereijken heeft zijn NS jaar geopend door op 01-01-1995 in de
trein te gaan zitten lezen in het grote "Treinongelukken 1839-1993" boek.
Een echte aanrader!
Ook de conducteur was erg blij toen hij ter hoogte van Harmelen het jaar
1962 opsloeg en hem trots de fullpage foto's liet zien. De arme man heeft van
Vleuten tot Utrecht in z'n boek zitten bladeren. Daarna verliet hij wat pips
de trein. Controleren is er verder niet van gekomen. Een aanrader hoor, dat
boek!
Gert Wim Wijbrans is een lichte spoorfreak, en enkele jaren
geleden was hij met twee anderen op reis door Nederland. Ze zaten in een mat54,
die toen nog volop rondreden. Een van zijn metgezellen zat naar het
treinnummer te kijken, en zei toen, hardop, in de overvolle coupe:
"Hé! Dit is het treinstel dat destijds door die Molukkers is gekaapt!"
... en prompt zaten 30 medepassagiers wel heel ongemakkelijk te kijken.
De intercity Brussel-Amsterdam bleef erg lang staan in Roosendaal.
Uiteindelijk volgde de volgende mededeling: "Dames en heren, we zullen
pas over 20 minuten weer kunnen vertrekken, want daar in Brussel hebben
een stel imbecielen een locomotief voorgezet die niet kan rijden in
Nederland."
Uiteindelijk bleek dat ook nog waar te zijn, ze hadden een serie 12
er voor gezet (voor België en Frankrijk) i.p.v. een serie 11.
Gisteren was er in Deventer bij het aankoppelen van het Rotterdam-deel
van de IC kennelijk een machinist bezig die iets teveel met Sprinters en
Regiorunners had gereden. Eerste koppelpoging: <Klunk>,
noppes. Tweede poging: <Klenk> weer mislukt. Nog
maar eens proberen dan, nu met iets grotere aanloop!
<Kadunk>; Shit!
Een andere machinist die net aan kwam lopen klopte toen maar even op het
ruitje van de deur, en maakte de machinist op de bok duidelijk dat het toch
echt makkelijker ging als het hoedje van de koppeling af was... Deze bleek
inmiddels dusdanig verfrommeld dat een paar stevige slagen met dito
steeksleutel nodig waren om het ding eraf te krijgen. Uiteindelijk kon de IC
toch nog zonder enige noemenswaardige vertraging vertrekken.
Zomer 1998 heeft de NS de zielige stootblokken ("biels op pootjes") op
sporen 1, 2 en 3 op Utrecht CS vervangen door moderne, stalen
H-profielen, "high-tech" wonders. Enkele weken daarna komt de stoptrein
op spoor 3 aan. De reizigers waren nog niet uitgestapt of de trein begon alweer
langzaam naar voren te rijden. Al rijdend uitgestapt om de trein met een
schok te zien stoppen en een luid sissend geluid te horen. Langs de bok
lopend bleek dat er geen meester meer in zat! Blijkbaar had de meester
trek in koffie.
De trein had zichzelf tegen het nieuwe blok gereden, eentje die wél
de noodrem in werking stelt. De oude kon dat zeker niet.
En zo stond de trein luid sissend te wachten op de meester voor de
terugrit...
René G. A. Ros werkte nog een paar dagen in Uitgeest en nam een
van de laatste keren de trein terug: Ik was wat laat vertrokken,
fietste als een gek, zette de fiets in het hok, holde de trappen af en
op om bovenaan de sluitfluit te horen en de deuren dicht te zien gaan: te
laat. Gaat de deur van de bok open: "Snel, stap hier maar in".
Hevig verbaasd maar met een glimlach sprong ik de bok in en deed de
deur dicht. "Ga die deur maar door dan kan je lekker zitten." "Ik durf het
bijna niet te vragen maar mag ik..." "O jawel hoor."
En zo zat ik op de bok de meester uit te horen over schema's, seinen en
de bediening. Met knoppen kan hij de rijsnelheid geven en de trein trekt
comfortabel op. Bij het volgende station demonstreerde hij dat er ook een
handbediening op zat voor als het wat sneller moest: alle passagiers
werden in hun stoel gedrukt!
"Kaartjes alstublieft"
Ik klap mijn portefeuille open en haal mijn abonnement eruit. De HC ziet
al het plastic en zegt dat hij telefoonkaarten spaart en of ik er nog eentje
heb. "Jawel", zeg ik en haal er een van 50 gulden uit. "Hoeveel staat daar nog
op?" "Een gulden of drie"
Hij haalt de kaartlezer uit zijn broekzak en stop mijn telefoonkaart
erin: 2,95.
"Mag ik hem overnemen?" "O jawel", verbouwereerd van zoveel brutaliteit.
Ik krijg maar liefst drie hele guldens en ben de kaart kwijt. Later bedacht ik
me dat het een experimentele Zeelandkaart was, waarvan ik het restantbedrag
al een jaar gebruikte als gewone telefoonkaart...
Allereerst de gebruikelijke aankondiging:
"Dames en heren, op deze intercity reist een railtender mee ... (etc.)
... en ook als u niets bij mij koopt wens ik u een goede middag".
De tender komt in zicht, en vier personen naast mij willen koffie.
Min of meer voor de lol vraagt iemand: "Is het een beetje lekkere koffie?".
Bloedserieus antwoord de steward: "Eh, om eerlijk te zijn: het is absoluut
bocht. Ik kan het u afraden". Drie van de vier kiezen iets anders, maar een
wil toch koffie. Steward: "weet u het echt zeker?" Na positief antwoord:
"Melk en suiker?". De klant wil 'm zwart. Steward, vol afgrijzen: "Mevrouw,
waar begint u aan?". De vrouw heeft haar koffie smakelijk opgedronken.
Armand (een zanger en oud-hippie die regelmatig wiet rookt) vertelde me
ooit eens de volgende anekdote, nadat ik hem gevraagd had of hij nooit
problemen kreeg door in de trein een joint op te steken (ook al is het
in een rokerscoupé):
Een keer zat ik in een (vrijwel uitgestorven) laatste trein, wat
te kletsen (en te roken) met de HC. Op een gegeven moment komt er op een
station een stel rumoerige kids de trein in, waarop de HC een rondje gaat
maken. Even later komt de HC terug: De kids hadden een fles wijn
bij zich, en hadden hem ook een slokje aangeboden, waarop de HC de fles aan
zijn mond zet en die - hoewel hij nog redelijk gevuld was - leeg drinkt. De
kids verbijsterd. Toen de HC wegliep gaf hij de kids nog een jointje met de
mededeling "Hier, hebben jullie ook nog iets.".
Volgens Armand was het daarna aanmerkelijk stiller in de trein.
Onny de Queljoe, een mcn uit Vlissingen:
Op de Intercity tussen Leiden en Amsterdam CS zat er een jongen achter
mijn cabine een joint te roken. Ik vroeg de conducteur of hij even
poolshoogte kon nemen, maar omdat hij op het achterste stel zat, besloot
ik dat ik bij Schiphol zelf wel iets zou ondernemen. Het is namelijk zo dat
in de DD-IRM er in de cabine een lagere druk heerst dan op het balkon, zodat
de rook, ergo de geur van wiet, de cabine wordt ingezogen.
Afijn, te Schiphol vroeg ik die jongen of hij zo vriendelijk kon zijn
om de joint de doven, want anders "vlieg ik straks ongeloveloos door een
rood sein weetjewel."
De jongen moest lachen en zei: "Cool, ik maak hem wel uit."
In Amsterdam aangekomen kwam ik die jongen weer op het perron tegen en
zei tegen hem: "Nu mag het weer hoor."
Een stille lach en een totziens.
Om te zorgen dat bij een nieuwe dienstregeling overstappers niet al te ver hoeven te lopen werd besloten de sneltrein naar Rotterdam voortaan op perron 9a aan te laten komen. Nou ligt er halverwege het perron een wissel zodat, als er twee treinen aan perron 9 staan, de achterste langs de voorste kan rijden. Op een van de eerste dagen na wijziging stond perron 9a vol met wachtenden. Zeer waarschijnlijk was de meester niet ingeseind of was hij het vergeten. Hij reed in ieder geval met behoorlijke vaart langs om vervolgens zeer verwonderd te bemerken dat de trein over de wissel reed zodat er een spoor tussen hem en het perron kwam. Voordat de trein achteruit kwam waren we vijf minuten verder. Dit voorval herhaalde zich de week erna nog een keer.
Toen ik terug reed vanuit Tilburg naar Enschede viel ik onderweg in slaap. Om half twee werd ik wakker in een stikdonkere trein ergens op een stikdonker rangeer terrein. Na twee keer de dubbeldekker op en neer gelopen te hebben kwam ik de machinist tegen, die me terug bracht naar het perron. Echter halverwege moest hij nog even iets doen. Hij liep een trein in en kwam 2 minuten later weer naar buiten. Ik vroeg wat hij gedaan had, waarop hij antwoordde dat hij even de trein op de rem had gezet. De trein moest namelijk de volgende ochtend al om 6 uur weg. En met deze wind zou hij zo naar Helmond zijn gereden.
Ooit had ik last van zeer plotselinge slaapaanvallen, als bijwerking van een medicijn. Zo kon het gebeuren dat ik in de trein onderweg naar Amsterdam ineens onder zeil ging. Toen ik uren later wakker werd zat ik in een lege, donkere trein, ergens op het spoor net buiten Amsterdam CS. Gelukkig bleken er deuren open te staan. Nooit eerder had ik Amsterdam CS zo bereikt: lopend langs de rails.
In de oorlog moesten minderjarige treinreizigers desgevraagd hun zitplaats aan
ouderen afstaan.
Jo de Lange, ongeveer 30 jaar oud, reisde met de trein. Ze had geen
zitplaats, maar ze piekerde er niet over de zitplaats van een ander te vragen.
De conducteur verscheen en vroeg: "Wilt u geen zitplaats?" "Natuurlijk,"
antwoordde Jo, en ze verwachtte dat de conducteur zou zeggen dat er verderop
in de trein nog ruimte was. Maar de conducteur wees een tienermeisje aan en
zei dat die haar zitplaats moest afstaan. Het meisje weigerde. Ze toonde haar
persoonsbewijs, waaruit bleek dat ze 22 was. De conducteur verontschuldigde
zich, en verdween. Hij was nog maar net uit het zicht verdwenen toen het
meisje opstond en haar plaats aan Jo aanbood. Maar Jo ging daar natuurlijk
niet op in.
Hans Hendriksen vertelde dat zijn vriendin Nicolle op 12 maart 1999 zat te eten in de stationsrestauratie van Utrecht Centraal. Plotseling zag ze 3 muizen langs een buis naar beneden komen. Ze besloot dit te melden in de keuken van de restauratie. Ze trof er de kok, een wat gezette man met 2 kleine jampotglaasjes op z'n neus. De man reageerde geschokt en vroeg haar bloedserieus of het grijze muizen waren. Toen mijn vriendin dit bevestigde antwoordde de kok: "Ohh, dan zijn ze van de buren...".
Jaap Tuinman, HC te GVC:
In een DDAR naar Almere ging ik contoleren en kwam een hele grote
negroïde man tegen, die snel het toilet in wilde gaan, maar ik was hem
voor en vroeg naar zijn vervoersbewijs. Daarvan was hij niet in het bezit,
evenmin van geld en legitimatie. Ik deelde hem mede dat hij op het volgende
station de trein moest verlaten. Hij ging daarmee akkoord, hij naar het toilet
en ik verder 'knippen'. En ja hoor, de toiletdeur bleef gesloten, ik tikte met
mijn sleutel op de deur en riep dat hij hier moest uitstappen. De deur ging
open en er stapte een heel klein blond ventje het toilet uit, deed zijn gulp
dicht we wandelde de trein uit! Dan sta je toch even raar te kijken als HC,
die eventueel moeilijkheden verwacht.
De man stapte overigens, zag ik later een deur verder wel uit.
Jeroen Sweijen beleefde het volgende op kerstavond 1998:
Ik moest nog met de voorlaatste trein van Paris St-Lazare naar Caen. Tegen
mijn gewoonte in had ik deze keer gereserveerd, wat maar goed was met die
drukte. De SNCF had voor mij een plaatsje in wagon 16 vrijgehouden, dacht
ik. Ik liep langs de trein op zoek naar 16 maar tussen 13 en 17 zat niks,
geen 14, geen 15 en ook geen 16. We vroegen het aan een SNCF-er, die ons
het zeer duidelijke antwoord "par la-bas, je crois" gaf, met een vaag
armgebaar. Hij wist het ook niet. Het spookt bij de SNCF, wagons verdwijnen
zonder een spoor achter te laten. Ik ben nog wel in Caen gekomen die avond.
Ik heb wel eens gezien dat een buitenlander niet alleen de laatste strip afstempelde in de tram, maar ook alle tussenliggende strippen. Als zoveel keer het belletje gaat van het stempelen in de automaat zie je de mensen toch wel vreemd kijken...
In de zomer van 1998 had een nieuwe rail tender op Amsterdam CS moeite met z'n karretje. Hij stond op het perron met z'n kar op de trein te wachten. Hij was echter vergeten het ding op de rem te zetten. Plotseling zette de kar zich in beweging en stortte zich met een sierlijk duikje op de spoorrails. Hulpeloos keek de goede man om zich heen. Toen sprong hij samen met een conducteur de kar achterna. Met de nodige moeite konden ze, staande op het spoor, de kar weer terug op het perron tillen. Ik weet niet of er die dag nog veel koffie verkocht is.
Het volgende verhaal herinnert B. Ruigrok zich uit zijn spoorwegloopbaan:
Vaak komt op zondagmiddag een meisje haar zus, die verpleegster is, van de
trein halen. Ze loopt naast de fiets naar het station en mag terug achterop.
De fiets heeft voor de vijftiger jaren een zeer revolutionaire constructie:
het frame bestaat uit maar een stang.
Op 'n zondag staat het kind er weer, vlak voor de uitgang.
De trein komt binnen en rijdt wat verder door dan gebruikelijk. De machinist
stapt buiten de controle zijn cabine uit. Hij ziet het meisje met de fiets en
vraagt met een duidelijk Haags accent: "Zo joh, wat is dat voor fiets?"
Het meisje is stom verbaasd, dat ze wordt aangesproken en stamelt
Das muzussiezuh
Van dat merk had de machinist nog nooit gehoord. Maar de HC, die komt
aanlopen verklaart op z'n Rotterdams "Zij vertelt jou, dat dit de fiets
van haar zusje is."
Sinds veel treinen zo lang zijn, is een bekend omroepbericht: "Dames en heren, we naderen nu station x, reizigers in het achterste treinstel die hier willen uitstappen wordt verzocht om eerst naar voor te lopen, omdat het perron niet lang genoeg is". Een variant, die ik laatst hoorde: "...die hier willen uitstappen, wens ik een voorspoedig herstel!". Karel de Beer schreef dat hij het vroeger ook eens werkelijk mis heeft zien gaan. Toen was de trein niet te lang, maar stopte aan het begin van het perron en ontsloot toch al zijn deuren. Een slaperige reiziger had het niet in de gaten en verdween met aktetas en al in de diepte en kwam enkele meters lager terecht op een werkpad. Een passagier in mijn coupé riep geschrokken: "Wat gebeurt daar?", waarop iemand anders broodnuchter reageerde: "Zijn parachute ging niet open!" Gelukkig krabbelde het slachtoffer vrijwel ongedeerd weer overeind.
Rond 1985 te Vleuten op weg naar Alphen a/d Rijn stopte de 3baks-stoptrein op de 2baks stopplaats. Ik zat op het balkon te lezen en de trein kwam tot stilstand. Een bepakt oud vrouwtje opende de deur en ik zag haar nietsvermoedend de diepte in verdwijnen. Met een andere man sprong ik erg geschrokken de trein uit, waar wij het totaal ontredderde vrouwtje op de overgang omhoog takelden. De andere man heeft haar kunstgebit opgepakt, ik haar hoedje tussen de rails. Bij de kaartcontrole keek de conducteur als een boer met kiespijn. Verder werd er gezwegen.
M. Flaman: Toen ik in Boxtel aan de spoorverdubbeling werkte kwam ik regelmatig op
het plaatskaartenkantoor. In die tijd (nu nog) had Boxtel slechts
één plaatskaartenkantoor, één frisdrankautomaat
en één snoepautomaat. Maar mensen willen meer dan fris en snoep:
Klant aan loket: "Goedemorgen, mag ik een koffie?"
Medewerkster: "Sorry meneer, wij hebben hier geen koffie."
Klant: "Helemaal geen koffie?"
Medewerkster: "Nee, alleen fris uit de automaat."
Klant denkt even na en zegt: "Doet u dan maar een thee."
Walter van Berkel: De NS kan ook service verlenen. Zo zat ik eens
in de sneltrein uit Haarlem naar Leiden en Den Haag. Deze had al een
aanzienlijke vertraging en het zag er naar uit dat ik de laatste trein naar
Gouda op Leiden net zou missen. (normaal 8 min overstaptijd). Ik de conducteur
opgezocht. Probleem voorgelegd en gevraagd of er iets te regelen valt. Hij
belt de Mcn: kan jij nog wat regelen, ik heb hier nog een klant voor Gouda.
Mcn: "Ja, we zitten achter een goederentrein, maar ik zal even bellen met de VL,
maar jij weet waarschijnlijk ook wat ze zullen zeggen."
HC: "Je kan het toch proberen"
Even later wordt de conducteur weer opgeroepen.
Mcn: "Ze zeggen, met de nadruk op ze zeggen, dat ze de trein
laten wachten."
HC bedankt en bij aankomst op Leiden rennen naar de andere kant van het
station. Ondertussen de stationsomroep: "Mededeling voor reizigers zojuist
aangekomen uit Haarlem. De stoptrein naar Gouda, vertrektijd 0 uur 9 staat nog
gereed op spoor 1 vooraan."
En inderdaad, het sein was nog rood (de conducteur van die trein snapte er
niks van, heb maar gezegd dat het op mijn verzoek was) en terwijl ik al in de
trein zit wordt buiten nog een keer hetzelfde omgeroepen. Vertrokken met 5
minuten vertraging.
Robin van Mourik zat op een doordeweekse avond in de overvolle
trein Amsterdam - Alkmaar van 17:30 uur. Het was zoals gewoonlijk weer eens
reuze druk en de halletjes en gangpaden stonden vol mensen.
Alle 'zitters' relaxed een krantje lezend, alle 'staanders' vermoeid zuchtend
om het feit dat ze -weer eens- moesten staan. Plotseling klinkt er wat gekraak
uit de speaker. "Dames en heren, hier spreekt de conducteur. Na enig overleg
met mijn collega hebben wij besloten om een stoelendans te organiseren.
Iedereen die zit gaat staan en iedereen die staat mag gaan zitten. We zijn
halverwege dus da's wel zo eerlijk".
De 'zitters' keken een beetje beteuterd om zich heen, en tot mijn grote
verbazing (ikzelf stond) stonden de meeste mensen op, om de 'staanders' een
plaatsje te verschaffen. Degenen die stug bleven zitten (zakenmannetjes en zo)
werden door iedereen minachtend aangekeken. Het werd best wel een rotzooitje in
de coupe en uiteindelijk vond ik zelf geen zitplaats, maar leuk was het wel!
B. van der Horst: In 1992 was ik met een paar vrienden een nacht wezen stappen in Amsterdam.
We namen, samen met het andere stap-volk en mensen die 's morgens vroeg al
richting Den Haag moesten, de trein van 7 uur. Er vielen heel wat mensen in
slaap. We werden op een gegeven moment gewekt door een stem die over de
luidspeakers te horen was. "Dames en Heren, wij naderen over enkele ogenblikken
station Eindhoven."
Je kan wel nagaan hoe iedereen schrok! We waren vanaf dat moment erg wakker.
De stem was niet afkomstig van een conducteur maar van een kennis van mij die
dat soort kattenkwaad wel vaker uithaalt! Na zijn mededeling dat het een grapje
was begon hij te zingen: "We zijn er bijna, wij zijn er bijna... maar nog niet
helemaal!". Het stap-volk deed vrolijk mee.
Dat was nog eens een rit om niet te vergeten!
Een tijd terug, in een behoorlijk strenge winter, zat ik in de trein van
Amersfoort naar Apeldoorn. Ook in de coupé was een man in zo'n standaard
blauw overhemdje (colbert aan 't haakje) druk bezig met zijn laptop. Dit was
nog voordat de RailTender geregeld langskwam. We kwamen aan in Apeldoorn
en ik stapte (verdwaasd zoals gewoonlijk) uit. Tot mijn verbazing kwam mij de man
(zonder jas, maar met een bakje koffie) tegemoet. Nu blijft de trein in
Apeldoorn maar een halve minuut staan. Dus - pssssht.. deuren dicht. -5
graden Celsius. Laptop binnen. Jas binnen. Vertwijfeld liet hij zijn koffie
vallen om achter de trein aan te rennen. Theatraal en filmisch erg mooi
allemaal overigens. Ik herschikte mijn sjaal nog maar eens en bekeek de man
die nu het hoofd in z'n handen had gelegd. Ah, een conducteur! En wat denk je?
Terwijl die man gebroken voor hem stond? "Alles in de trein meneertje?". Een
zin die de man klappertandend alleen maar kon herhalen: "Alles in de trein..."
Hij mocht mee het hok van de perron-opzichter in. Ze gingen even vooruit
bellen naar Deventer. Zo'n laptop is natuurlijk zo gestolen. Of hij koffie
kreeg is me niet bekend.
Willem Kruit: Enige jaren geleden deed ik dienst als HC op de
trein van hoek van Holland naar Rotterdam.
Op het station Schiedam Nieuwland werd ik aangesproken door dame en een heer
die mij met een zwaar Limburgs accent vroegen wat er met in de trein
achtergebleven voorwerpen gebeurde.
Ik antwoordde wat melig: "Dat ligt er aan, als we het niet kunnen gebruiken
leveren we het in op het eindstation". Ze bleken een vlaai uit Limburg
meegesjouwd te hebben en in de vorige trein te hebben laten liggen. Al die
moeite voor niks!
En jawel hoor, in Rtd bleek in het verblijf op spoor 1 een (buitengewoon
lekkere) vlaai klaar te liggen op de tafel!
Richard de Bruijn: Dagelijks rijd ik met de trein van Voorburg naar Utrecht CS
en terug. Ik woon in Den Haag, maar op Voorburg kan je makkelijk parkeren,
zeker als je vroeg reist.
Op een dag reis ik van mijn werk in Utrecht terug naar Voorburg. We zijn
Utrecht nog niet uit of mijn boek doet me in dromenland belanden.
Ik heb droom heerlijk maar plotseling tikt iemand op mijn schouders. Een
aantrekkelijke jonge vrouw: "Meneer, meneer!" Met een slaperige kop ontwaak
ik. "Meneer, u moet er hier uit." Plots ben ik klaar wakker en realiseer ik me
alles.
Ik bedank de vrouw en vraag hoe ze weet dat ik er hier uit moet.
Droog antwoord ze: "Dit is het eindstation."
Met een half uurtje vertraging kon ik toch in mijn auto stappen.
D. van Dalen herinnert zich een ongelukstrein: Het is zomer '96, en ik zit in de
IC Enschede-R'dam/Den Haag. Na instappen in Apeldoorn gebeurde er
achtereenvolgens:
10 min. vertraging bij aankomst in Apeldoorn.
Werkzaamheden bij Stroe: nog eens 5 min. vertraging.
Wisselstoring te Amersfoort: 10 min. te laat op station en daar na 5 min.
weer weg.
Vertraging inmiddels: 30 min.
Ongeval bij Den Dolder: 5 min. stilstaan.
Rood sein te Utrecht Overvecht: 5 min.
Problemen met splitsen te Utrechts CS: 5 min.
Stoptrein met pech te Woerden: 10 min.
Het ergste: In Gouda , met inmiddels 55 min. vertraging, reed de trein pas
10 min. later weg. (Ik zat in het Den Haag-deel)
De trein rijd het spoor naar Rotterdam op. Grote paniek onder de reizigers.
Bij Rotterdam Alexander deelt de conducteur mede dat we, i.v.m. een
ongeval bij Zoetermeer om moesten rijden langs Rotterdam.
De trein rijdt de Hofpleinlijn op, via kleine, verroeste spoortje (want het
knarste en piepte afschuwelijk, alsof er een muizenfamilie in de trein zat.)
De trein stopt bij Leidschendam-Voorburg, maar de deuren gaan niet open,
terwijl ik mijn school kon zien liggen!
Aankomst in Den Haag CS met ruim anderhalf uur vertraging, de reizigers
naar Voorburg worden met pendelsprinters vervoerd.
Ik heb voor de heenreis genoeg trein gezien, dus ik heb daar maar de bus
naar Voorburg genomen.
Het was zo rond eind 1996, tien voor zeven 's ochtends op station Purmerend. De trein vertrok richting Amsterdam. Ergens tussen de weilanden op weg naar Zaandam klonk opeens de stem van de machinist: "Hier volgt een mededeling voor die jongen in die witte jas die daarnet voor de trein het spoor overstak: het volgende station is jouw eindstation. Je wordt vriendelijk verzocht om hier uit te stappen. We blijven net zo lang wachten tot je bent uitgestapt, en anders komen we je er wel met de Spoorwegpolitie uit halen.". Dit alles werd uitgesproken met een bijna duivels genoegen. Op het volgende station, Zaandam Kogerveld, heb ik nog uit het raam gekeken of ik de overtreder zag lopen, maar ik zag niets (het was donker). We vertrokken echter keurig op tijd, dus zal ie wel uitgestapt zijn.
W. de Vlaming, mcn: De deuren van mijn trein werden gesloten en ik zette de
trein in beweging. Vanaf de roltrap stormde er een meneer naar beneden. Ik
remde, deed de cabinedeur open en zei dat hij snel moest instappen. Nee, nee
dat was absoluut niet de bedoeling maar hij moest morgen met de trein mee en
wilde weten hoe lang hij van huis er over deed om op tijd op het station te
komen.
Ik vraag me nog steeds af of hij me nu in de maling nam of niet.
Een jaar of 2 geleden zat ik met vrienden in de trein van Roosendaal naar Zwolle. Na een half uurtje komt de Conducteur langs op de kaartjes te knippen. We zitten wat te lezen en opeens horen we ruzie tussen de conducteur en een vrouw. Zij heeft geen kaartje en is duidelijk aangeschoten. 's Ochtends om 10:30. De hele coupe doet alsof men er niets van merkt en niet zo sensatiebelust is. Een tweede conducteur wordt er bij geroepen. Bij aankomst in Den Bosch ziet een jongen in onze coupé een wagen van de spoorwegpolitie staan. Hij zegt dit zachtjes tegen zijn vriendin, met het gevolg dat de hele coupe zich verdringt bij de linkerraampjes en wacht op actie. De politie komt binnen en vraagt de vrouw te vertrekken. Ze stemt min of meer toe en verlaat onder lichte drang de trein. Halverwege zegt de vrouwelijke politie agent die achteraan liep heel vriendelijk: "Oh, mevrouw u vergeet uw bier!!" Zonder blikken of blozen drinkt te vrouw verder en wordt de trein uitgezet.
Een machinist die aan het passagieren van Haarlem naar Amsterdam. Schuin tegen over hem ging een jonge moeder met een kind van een jaar of 4 zitten. Het jochie vond het prachtig en praatte honderduit. Op dat moment passeerden we de koepelgevangenis in Haarlem. "Mama, mama," riep het jongetje enthousiast, "in dat ziekenhuis ligt papa he!"
De trein Gvc naar Utrecht nog voor vertrek. Een passagierende machinist zit
rustig een krantje te lezen.
Een jongeman, die aan de andere kant van het gangpad naast hem zit staat
op, loopt naar de noodremhandel en trekt er aan. De mcn kijk hem verwondert
aan, pakt vervolgens zijn sleutel en draait de handel weer in de goede stand.
Het geblaas houdt op. Hij loopt naar de jongeman en vraag hem wat de bedoeling
is. Stug kijkt hij naar buiten. Omdat de mcn geen zin had om er veel aandacht
aan te besteden liet hij het maar zo.
Tijd van vertrek. De conducteur sluit de deuren, de jongeman staat op,
loopt naar de noodrem en trukt er ten tweede male aan. Direst staat de mcn p
en draai de handel weer in de goede stand, loopt naar de jongeman toe en vraag
hem wat dit te beteken heeft. "Daar had ik zin in" zei hij. Op dat moment liep
de conducteur langs om te kijken wat er aan de hand was. Het verhaal wordt
verteld waarbij de passagierende mcn mededeelt dat hij de nodige gegevens kon
geven voor het opmaken van een proces verbaal. Even later zette de trein zich
in beweging. De jongeman sprong op en, ja hoor, alweer de noodrem. De mcn wordt
het nu echt zat en vertelt de jongeman dat hij hem hoogstpersoonlijk de trein
uit zal zetten in Voorburg. De conducteur was er inmiddels bij gekomen voor de
gegevens maar deze bleken niet volledig. Hij had niet zijn complete voornaam.
De conducteur ging naar de jongen toe en vroeg hem vriendelijk wat zijn
voornaam was. "Je denkt toch zeker niet dat ik mijn voornaam aan iedereen
geef!" Ook voor de conducteur was de maat vol en vertelde dat Voorburg het
station was waar hij er uit zou gaan. Goedschiks of kwaadschiks. Vlak voor
Voorburg verzochten de twee de jongeman op te staan. Hij ging niet. Ze pakten
hem beet, trokken de deur open en zetten hem vervolgens op het perron.
Scheldend en tierend stond hij daar en vertelde dat hij ons wel zou krijgen.
De mcn kon het niet nalaten om hem te vragen wat hem in vredesnaam bezielde om
zo vreselijk stom te doen en dat het tenslotte zijn eigen schuld was dat hij nu
buiten stond. Hij ontplofte zowat toen hij dat laatste hoorde. "Wat eigen
schuld! L.. die je bent. Je begrijpt er niets van. Het stond allemaal in mijn
horoscoop dat ik vandaag problemen zou krijgen!"
Feico Nater: Ik denk dat het niet normaal is dat je een rijdende trein laat
stoppen, tenzij er iets heel ergs staat te gebeuren. Maar mij lukte het toch.
Mijn dochtertje reisde voor het eerst alleen. Ik bracht haar weg, de deuren
van de trein gingen dicht, en ik had haar tas nog in mijn handen. Ik rende naar
de meesder om hem te laden wachten. De trein ging al rijden. Te laat dus, maar
ik rende toch door. De meester zag me en stopte. Ik gaf hem de tas, terwijl ik
snel het geval uitlegde.
Achteraf bedacht ik dat de meester misschien wel vreselijk was geschrokken.
Ik heb hem nog maar een verontschuldiging gestuurd.
Reinier Post: Lang maakte ik er een gewoonte van om zo laat mogelijk de trein
te halen. Pas later realiseerde ik me dat je daarmee de conducteurs de stuipen
op het lijf jaagt. Het volgende is zeker tien jaar geleden gebeurd.
Een vriend van mij ziet dat de stoptrein naar Nijmegen-Heyendaal nog geen
vaart heeft en de deuren openstaan. Hij bedenkt zich niet en springt naast de
conducteur de trein in. Die is kwaad en begint: "Hela, dat gaat zo maar niet!"
Waarop mijn vriend weer terug op het perron springt ...
Jaren geleden, toen Vlissingen nog een controleploeg rijk was, deed
één van die Cp-leden, Piet, dienst in een trein op de Zeeuwse
Lijn.
In die trein trof hij een zwartrijder aan die van niet Nederlandse afkomst
was. Niet alleen was deze man niet in het bezit van een geldig vervoerbewijs of
geld, maar hij werkte ook niet erg mee. Op een gegeven ogenblik was Piet het
een beetje zat en hij riep enigszins geïrriteerd en met stemverheffing:
"You give me MY name". Het was toen de beurt van de zwartrijder om die collega
vol onbegrip aan te kijken. Het drong pas even later tot Piet door, dat de
reiziger deze vraag écht niet had kunnen beantwoorden!
Ruud Maijer: Mijn vader is net als ik machinist en moest toevallig naar Venlo,
ik ging met hem mee omdat ik de weg moest leren naar Venlo. te Venlo hadden wij
problemen met de perrondienstleider, wij zijn boos naar onze trein gegaan en de
rit naar Den Haag aangevat.
Na Eindhoven reed ik -ik weet immers daar de weg al- en mijn vader zat
achterin bij de HC te kletsen. Gaat de Telerail, een communicatie apparaat in
de cabine:
Treindienstleider: "Goedenavond, bent u Den haag 110?"
Mcn: "Nee, ik ben zijn zoon"
Trdl: "... Oh ... en waar is Den Haag 110 dan?"
Mcn: "Die zit achterin met de HC te ouwehoeren"
Trdl: "... ik bel u zo terug"
Hierna kreeg ik de verkeersleider aan de lijn en na een tijdje was hij zo
slim om te vragen wie ik dan wel was.
Twee vroedvrouwenschoolstudenten zitten in de IC van Maastricht naar Haarlem tussen Sittard en Roermond in gyneacologische boeken te neuzen, komt de conductrice naar ze toe en fluistert: "Misschien een rare vraag hoor, maar heeft een van jullie ook tampons bij zich?"
In 's-Hertogenbosch staan een aantal palen. Iemand met rolstoel moet er met een plank uit geholpen worden. Net na de verbouwing van dit station die misschien wel 2,5 jaar geduurd heeft, moet de trein weer een stukje vooruit, omdat ze er anders niet uit kan. De conducteur: "Hoe bedenken ze het, slopen ze heel het station maar laten ze die klote palen staan."
Jaren geleden gebeurt op een D trein naar Duitsland.
HC: "Dames en heren wij naderen het laaste station in Nederland.
Het achterste gedeelte van deze trein zal hier achter blijven. Het voorste
gedeelte zal de reis door zetten Duitsland in."
Na ong 20 minuten zit de HC in de restauratiewagon en denkt 'Waarom gaat
deze trein niet?'
Hij zat dus in het achterste deel.
Reinier Rautenberg: Ik woon in Amsterdam, en ik vertok regelmatig zaterdagavond
(laatste mogelijkheid) van Amsterdam CS naar Krabbendijke (Zeeland). Het is een
reisje op het scherpst van de snede, als er één trein te laat
komt dan mis je de laatste stoptrein (Roosendaal-Vlissingen), en kom je dus
nooit meer in Krabbendijke aan.
In de winter van 1998 was het zo ver: we zagen de laatste (stop)trein voor
onze neuzen vertrekken. En er zouden ook geen intercity's meer gaan. Gelukkig
waren er NS-ers die het zagen gebeuren, en er werd een extra trein geregeld,
erg netjes. Ik had nu toch even 20 minuten vrije tijd, dus ik maar even naar
het toilet. Na een tijdje gewacht te hebben komt er een trein aangereden. Er
wordt door de machinist over het perron geroepen dat dit een trein naar
Vlissingen is, welke op alle stations zal stoppen. En of we allemaal (hooguit
10 mensen) in willen stappen. We rijden, alles lijkt normaal maar Rilland-Bath
word overgeslagen, Krabbendijke zoeven we voorbij. Even naar de machinist,
vragen wat er aan de hand is, het zou toch een stoptrein zijn?!
Ik klop aan, de machinist doet open, en ik vraag: "Dit is toch de stoptrein,
waarom stoppen we dan niet in Krabbendijke?"
"Ja ik heb aan iedereen gevraagd waar hij of zij moest wezen, ik heb jouw
niet gezien."
Reiziger: "Nee ik was op het toilet."
Mcn: "Ooo, ja ik kan nu niet meer terug."
Reiziger: "Dat geloof ik, biertje?"
Mcn: "Nee bedankt."
Reiziger: "Wat gaan we nu doen? Er rijd allang geen trein meer."
Mcn: "Ach maak je niet druk, we vragen gewoon in Vlissingen een nieuw
nummertje aan, en dan rijden we terug!"
Zo gezegd zo gedaan! Met de machinist en ik alleen op de bok met een lege
trein midden in de nacht (2:00h), op weg van Vlissingen naar Krabbendijke.
Het is zaterdag avond, HC stapt uit, kijkt, kijkt... maar vertrekt niet. Na 5
minuten wordt hij op zijn mobilofoon geroepen. Hij antwoord: "Ja, ja, maar het
sein staat nog niet op groen." Vijf minuten later komt de mcn er aan.
Mcn: "Henk, waar kijk je nou naar?"
HC: "Ja, ik weet het ook niet, maar het sein staat nog steeds niet op
groen!"
Mcn: "Henk..."
HC: "Ja, wat is er nou?!"
Mcn: "Henk... we rijden die kan op!"
Tijdens de varkenspest periode in Brabant in de stoptrein van Nijmegen naar
's-Hertogenbosch klonk het volgende bericht van de meester via de intercom:
"Dames en Heren we naderen station Oss-West en hier heerst de varkenspest."
En even later: "Dames en Heren we naderen station Den Bosch en hier
heerst hetzelfde als in Oss."
Station Weesp. Koninginnedag 2000
Omroepbericht op station Weesp: "De trein naar Amersfoort van 13:53 heeft een
vertraging van ongeveer 5 minuten. Eerst stopt er op spoor 11b een extra trein
naar Almere-Lelystad."
Even later rijdt er wild toeterend een trein met een enorme snelheid
langs de perrons. Omroepbericht: "Herstel van het vorige bericht. Door een
misverstand van de machinist is de extra trein naar Almere-Lelystad
doorgereden. Op spoor 11b komt de verlate trein naar Amersfoort."
Speciale dank aan de kranten die gereageerd hebben op mijn vraag op ik delen van hun artikel mocht citeren. Zie voor het volledige dankwoord de lijst met namen bij het dankwoord.
Van sommige bronnen is het vrij lastig te achterhalen wie het geschreven heeft. Herken je een bijdrage en weet je wie hem geschreven heeft? Laat het me weten!
Zie ook de andere pagina's voor meer uitspraken, verhalen en moppen.
Uitspraken: Buitenland |
Anekdotes: Reisinformatie 
