Dit zijn daadwerkelijk gebeurde verhalen die met het openbaar vervoer te maken hebben. Dit zijn relatief lange bijdragen. Nieuwe verhalen zijn hartelijk welkom.
De verhalen zijn uitgesplitst in de volgende onderwerpen:
Als laatste een kort dankwoord.
Daarnaast zijn er nog Uitspraken, Anekdotes en Moppen te lezen.
Ergens in de zomer van 1996 reed ik net als elke dag terug naar huis
vanuit Uitgeest. Echter, die keer was het pas om zes uur i.p.v. vijf uur
dat ik de trein pakte op spoor 1b waar hij altijd vandaan vertrok
(beginstation).
Er stond nog niets op het vertrekbord.
Maar dat komt wel vaker voor.
Het licht was uit.
Maar dat komt wel vaker voor.
Er was verder niemand te zien.
Maar dat komt wel vaker voor.
Hij vertrok niet op het normale tijdstip.
Maar dat komt wel vaker voor.
Dus bleef ik maar wachten. Grappig, de trein uit Alkmaar kwam wel langs.
Had ik ook kunnen nemen. De reisplanner op de draagbare computer
geraadpleegd: hij gaat zo weg.
Nee, toch niet. Jawel met vijf minuten vertraging!
Maar dat komt wel vaker voor.
Verdiept in mijn computer reed de trein door het Zaanse landschap. Totdat
ik in mijn ooghoek een station voorbij zag schieten. Ook bij het volgende
station werd niet gestopt!
Toen pas werd het me duidelijk.
Maar dat komt wel vaker voor.
Ik zat in een spooktrein!
En dat komt nooit voor!
Gelukkig was het een dubbeldekker met de loc achteraan zodat ik bij de
bok kon aankloppen. Betreffende meester kreeg een hartverzakking: "Jij
hoort hier niet te zijn!". En "Ik heb nog omgeroepen". Niets gehoord,
zeker speakers stuk.
Maar dat komt wel vaker voor.
De trein ging naar emplacement Watergraafsmeer terwijl ik in Amsterdam
Sloterdijk eruit moest. En hij zou nergens stoppen. Nou, een enkeltje
Watergraafsmeer dan maar. Dan pak ik de tram wel terug. Voor op de bok de
Hemtunnel door en voor Sloterdijk zegt de meester "als we langs een
perron komen stop ik wel voor je". "Op Sloterdijk komt elk spoor langs
een perron!"
De trein remde al af en stopte keurig voor een aantal verbaasde
treinreizigers die niets op het vertrekbord zagen staan. Bovendien stapte
er een burger uit het kleine deurtje van de bok. "Hé, hartstikke bedankt
voor de rit! 't Was leuk en jij hebt wat tegen je collega's te vertellen!"
"Ze geloven me nooit, ze geloven me nooit" schudde hij meewarig.
Maar dat kwam blijkbaar wel vaker voor.
Speciale dank aan René Ros voor deze lange bijdrage, oorspronkelijk gepost op de NS-Discussies e-mail lijst. Het copyright van dit verhaal berust volledig bij hem. Zie voor het volledige dankwoord de lijst met namen bij het dankwoord.
Zie ook de andere pagina's voor meer uitspraken, anekdotes en moppen.
Verhalen: Dienstregeling 355 |
Verhalen: Treinsleutels 
