NS uitspraken
Inhoud | Uitspraken | Anekdotes | Verhalen | Moppen

Humor in en om de trein

Kattenkwaad

Dit is een overzicht van daadwerkelijke gebeurde anekdotes en korte verhalen die met het openbaar vervoer te maken hebben. Nieuwe uitspraken zijn hartelijk welkom.

Er worden redelijk wat NS-termen gebruikt. Als je weet dat een HC een (hoofd)conducteur is en een meester of mcn een machinist kom je al ver. Voor de rest worden voor een aantal plaatsnamen de telegraafverkortingen gebruikt (b.v. Ut voor Utrecht Centraal en Amf voor Amersfoort).

Ik heb de bijdragen in het Engels onvertaald gelaten. Zodra ik tijd heb zal ik ze vertalen. Maar hulp is welkom: stuur de vertaling op, dan verander ik het meteen.

Inhoud

De anekdotes zijn uitgesplitst in de volgende onderwerpen:

  1. Korte anekdotes
  2. Reisinformatie
  3. Calamiteiten
  4. Kattenkwaad
  5. Krantenartikelen
  6. Bedside Stories
  7. TGV teething trouble
  8. Gauge Specifications
  9. Dopplereffect

Als laatste een kort dankwoord.

Daarnaast zijn er nog Uitspraken, Verhalen en Moppen te lezen.

Kattenkwaad

Roland Pierik vertelde de volgende anekdote:
Bij het eindpunt van de trein vond de machinist een achtergelaten blindenstok in de trein, waarop hij de trein uitloopt en de stok gebruikt zoals een blinde dat doet. Hierna sprak hij een mevrouw, die toevallig op het perron stond, aan met de vraag: "Weet u toevallig wat de voorkant van de trein is?"

Stel u voor: Een mcn die door een vergroeiing krom loopt. Echt waar. Midden in de zomer, donkere zonnebril op. Trein komt aan in Leiden en hij loopt de trein door.
In het bagagerek vind hij een rood witte stok welke door visueel gehandicapte mensen gebruikt wordt. Hij vouwt de stok uit en loopt naar de Hc die in de lach schiet als hij mijn collega aan ziet komen. Overleg volgt en de grap was snel geboren.
Beiden gingen naar het verblijf van de perronopzichter en wachtten tot bijna vertrektijd.
De trein zit bomvol. Jan vouwt de stok uit zet z'n zonnebril op en de conducteur pakt hem bij de arm. Tikkend met de stok tegen de trein. "Kom maar meester, nog een klein stukje en dan zijn we bij de deur." "Denk aan het opstapje" zegt hij nog tegen de Mcn. "Daar is je stoel. Nog even draaien we gaan de andere kant op." Diverse mensen die van dit tafereel getuige waren stapten uit de trein en bleven achter in Leiden.
In Utrecht aangekomen stond een Chef, gealarmeerd door een spoorman zonder humor, mijn collega op te wachten. "Jij weet zeker wel waarom ik hier sta?", sprak de chef. Het antwoord zal ik nooit meer vergeten. "Laat me raden, jij hebt de blinde gevonden die bij deze stok hoort."

Roel Dik: Toen ik op de vloer van het balkon bij de eerste klas zat vroeg een HC me: "mag ik het eventueel aanwezige vervoersbewijs zien?" Toen ik daarop mijn NS-jaarkaart tevoorschijn haalde zei de man, het schaamrood op de kaken, dat er elders nog wel plek was.

Roel Dik: Een ander vroeg mij ooit om mijn kaartje. Toen ik zei geen kaartje te hebben haalde hij zijn boekje tevoorschijn onderwijl de uitspraak deed: "dat dacht ik al". Na wat schrijfwerk vroeg hij om mijn legitimatie. Mijn vraag of de tevoorschijn gehaalde NS-jaarkaart voldeed, bracht de arme man haast tot ontploffing. En dat om 06:30. Gelukkig heb ik hem duidelijk weten te maken dat de naam kaartje een vervoersbewijs van 4300,- gulden onwaardig was.

Omdat ik vrij ver van mijn werk woon heb ik een OV-jaarkaart gekregen als reiskostenvergoeding. Begin 1999 liet de NS nogal eens mensen door de trein lopen voor 'reizigersonderzoek': ze vroegen dan naar je kaartje en noteerden het soort kaartje (enkeltje, retour, trajectkaart, enz). Omdat ik geen zin heb om wederom mijn portemonnee uit mijn broekzak te halen zeg ik dan altijd: "OV-jaarkaart". Maar blijkbaar zie ik er met mijn 28 jaar nogal studentikoos uit want het is me dus al een paar keer gebeurd dat er gevraagd werd: "Week of weekend?", waarop ik ietwat geïrriteerd riep: "Een echte!" (met excuses aan alle studenten, ik heb ook een paar jaar zo'n halfslachtig ding gehad).

Maarten Hendrik: 5 jaar lang heb ik met 4 klasgenoten op het traject Den Bosch - Utrecht gereisd.
Als de trein naar Den Bosch vertraging heeft, komt er vaak nog iemand al rennend binnen. Aangekomen op het tussenstukje riep ik dan altijd iets in de geest van "Dan zijn we om 16:20 in Sloterdijk, en dan met de metro verder." tegen mijn klasgenoten.
Er zijn heel wat mensen uitgestapt.

Het is alweer wat jaren geleden in de trein van Leiden naar Beverwijk, we stonden stil in het station voor Beverwijk en een paar vrienden en ik zaten helemaal voorin op het balkon. Dan stapt de conducteur binnen samen met de meester en zegt. Kom op Jan, we laten ze allemaal even rennen. De trein moest nog vijf minuten wachten, maar de voorkant stond een heel eind van de trap van het perron vandaan. Dus wat deed de conducteur. Hij sloot alle deuren, behalve die het verste weg waren en wachtte toen op reizigers die aan kwamen lopen. Toen blies hij heel hard op zijn fluit en daarna hard lachen natuurlijk. Kijk ze rennen Hahahaha. De meester wilde ook wel even meedoen, dus die stapte in de cabine en verreed de trein een meter of vijf, net op het moment dat ze instapte. Hard hijgend en blij dat ze de trein nog gehaald hadden begon de conducteur daarna een verhaal dat de studenten-OV kaarten niet geldig waren deze dag. Dit tot grote schrik van de twee reizigers, die toch al buiten adem nu ook als een gek de OV gingen controleren. Als het er niet opstaat dan mag je zo doorlopen, dat hadden zij ook en hij wees naar ons. Toen vertrok de trein eigenlijk en mochten wij nog even in de cabine kijken naar de tunnel van Beverwijk. Het is al een tijd geleden, maar ik moet er nog altijd erg om lachen.

Hans de Munnik: We hadden door een dik pak sneeuw gelopen en zaten daarna met onze schoenen op de bank in de trein. Gelukkig hoorden we de conducteur aankomen en haalden op tijd onze voeten van de bank. Helaas bleek de sneeuw uit onze profielzolen gesmolten en bleef er een plas water op de bank achter. Ad rem als altijd sprak mijn reisgenoot de conducteur als eerste aan met de mededeling het lekte in de trein. De conducteur keek een tijdje bloedserieus naar het plafond en zei dat ie het door zou geven... Ik heb nog maar zelden zo gelachen.

In de IC R'dam - Utrecht: De railtender komt langs en loopt naar het einde van het rijtuig. Een passagier in het begin van de coupe roept: "Heeft u ook gevulde koeken!" De railtender komt moeizaam achteruit naar de man toe en zegt "Natuurlijk meneer" waarna er daadwerkelijk een koek tevoorschijn komt. Zonder aanstalten de koek aan te nemen zegt de man echter: "Da's handig om te weten"

Frank Engelen: Begin zeventiger jaren, station Apeldoorn. Een HC plus een leerling. De leerling voelde zich heel wat, met zijn hagelnieuwe pet en fluit. Trots stapte hij op het perron rond, met luide stem reizigers aanmanend in te stappen: "Mevrouwtje wilt u voortmaken!" tegen een bejaarde dame die zijn grootmoeder had kunnen zijn. De HC in de deuropening ergerde zich er zichtbaar aan. De leerling mocht het vertreksein geven. fuut fuuuuut fuuuuuuuuuuut fuuuuuterdefuuut, terwijl hij op een 30 meter afstand van de HC stond. De HC sloot automatisch de portieren (dat was nog niet algemeen toen, bij de meeste treinen moesten nog handmatig alle deuren gesloten worden) De leerling sprintte naar de dichtstbijzijnde deur om in te stappen. Helaas, die zat dus potdicht. Wat hebben we gelachen om het verbouwereerde gezicht van het jochie, die voor zijn neus zijn trein zag weggaan...

Ik stond te wachten op de trein en de vorige trein stond op het punt te vertrekken. Alle deuren waren al dicht, behalve de deur waar de conducteur in stond. Een verlate reiziger rent naar deze deur toe, terwijl deze dicht aan het gaan is. Hij gooit zijn tas naar binnen, wil zichzelf door de nog openstaande kier wringen maar krijgt ruzie met de conducteur. Deze duwt de arme man de trein uit, waarbij zijn tas nog in de trein ligt en de trein het station verlaat, de man verbouwereerd achterlatend.

J. Hupkes reisde met een collega per trein en beweerde dat als je je in het toilet verstopt, en de deur niet op slot doet, dat je dan aan de kaartcontrole kan ontsnappen: Zo gezegd zo gedaan, ik verstopte me op het toilet, en na enkele minuten kwam de conducteur. Hij controleerde mijn collega en liep verder. Maar wat deed mijn collega, die waarschuwde me niet, maar liet me gewoon op het toilet zitten. Na enkele minuten kwam er een andere (niet controlerende) conducteur die even naar het toilet moest. Hij trof mij daar in de hoek aan. Hij zei, "Ja, kom er maar even uit!" Dat deed ik. Verder zei hij: "En heb jij toevallig ook een plaatsbewijs". Ik zei: "Ja hoor, en toonde mijn kaartje". Conducteur "Maar wat deed je dan op het toilet". Ik: "Ik wilde controleren of ik op deze manier gecontroleerd zou worden". De conducteur kon er om lachen en liet mij weten dat conducteurs ook zo nu en dan een sanitaire voorziening nodig hebben.

Ik en mijn vrienden kochten altijd 1 plaatsbewijs voor ons drieën. Als we gecontroleerd gingen worden gingen we op het toilet zitten en schoven we het plaatsbewijs onder de deur door. De HC geloofde dit, en het lukte ook nog vaak. Nu wilde mijn vrienden mij een keer treiteren en lieten mij het toilet niet in. Nu had ik geen kaartje en raakte ik lichtelijk in paniek. Ik kreeg het idee om zelf voor HC te spelen en deed dit dus. Ik vroeg het kaartje van mijn vrienden net als de HC zou doen. Ze gaven me dit, en ik had dus een kaartje. Ik werd gecontroleerd zonder problemen, en mijn vrienden kregen een boete. Leuk voor mij, niet leuk voor hen.

Het is zaterdag 6 november, eigenlijk de eerste natte herfstdag van het jaar. Nat van de regen stapt Rene Ros, station Weesp binnen en vraag de lokettist om een retourtje Spanje.
"Sorry, die heb ik niet".
"Nou, dan maar Amsterdam CS". Om te winkelen of een museum in te duiken.
De andere lokettist: "Ik kan wel een retourtje Malaga met korting regelen."
Op het perron staan we te wachten en gaat het steeds harder regenen. We besluiten om toch maar niet Amsterdam in te gaan, maar naar Schiphol: overdekt winkelen, vliegtuigje kijken, etc.
Terug bij de lokettist zeg ik: "Ik had toch om een retour Spanje gevraagd? Dit is Amsterdam!"
"Oh, sorry!"

De conducteur zit in een 1e klas coupé uit te rusten van zijn werkzaamheden als er een dame bij hem binnen stapt en zegt: "Zo, als jij effe ergens anders gaat zitten kan ik rustig werken." Ja wat doe je dan, om klachten te voorkomen sta je maar op. Bij aankomst op het volgende station, ziet de conducteur twee allochtone landgenoten, vraagt aan hen: "Willen jullie eens tot Maastricht eerste klas zitten?" Dat wilden ze wel. Mag je raden waar ze gezeten hebben.

1 april 1997. student komt met een fiets bij de trein en wil instappen, zegt de HC: "Wil jij met deze trein mee?"
Student: "Ja."
HC: "Dan moet je je banden leeg laten."
Student: "Hoezo?"
HC: "De NS wil het fietsen op de perrons tegengaan! Maar ik zal je matsen, laat alleen maar je voorband leeg."
Student: "mhhhuu" en laat z'n voorband leeg.

Als mcn kwam ik met de stoptrein uit Asd aan in Amf. Op weg naar een kopje koffie werd ik aangesproken door een meneer die 2 kleine kinderen bij zich had. "Meneer, waar vind ik de trein naar Volendam?" Verwondert keek ik hem aan omdat ik dacht hem niet goed verstaan te hebben. Kennelijk had hij dat door en vroeg mij nogmaals naar de trein naar Volendam. Lachend antwoordde ik hem dat hij dan eerst met de trein naar Asd moest en daarna de bus naar zijn bestemming. Hij keek mij aan, werd rood en schreeuwde dat ik hem niet in de maling moest nemen zeker niet waar zijn twee kinderen bij waren. Hij had aan zijn kinderen belooft dat hij met de trein naar Volendam zou gaan en met de trein gaan zou hij. Ik heb verder maar geen aandacht meer aan hem besteed.

Op Rotterdam bedacht een groepje jongeren dat het grappig zou zijn om de conductrice te laten schrikken door de voorste deur te sluiten en direct weer te openen terwijl de conductrice en machinisten (aflossing) buiten stonden. Dat lukte niet: geen van de NS-ers reageerde.
Op het moment dat de jongeren aanstalten te maken om verder te lopen bedacht een van het groepje bedacht dat hij wat was vergeten en rende het rijtuig weer in. De conductrice die het zag gebeuren, had hiermee een goede kans om de jongeren terug te pakken, en liet de vertrekfluit klinken, waarop de drie overige jongeren buiten erg zenuwachtig werden en begonnen te schreeuwen. De persoon binnen wist ook niet hoe snel hij naar buiten moest stuiven.
Wie het laatst lacht, lacht het best.

In de stoomtijdperk is onderstaand voorval echt gebeurt. Toen had je uiteraard een Meester en een stoker op de bok zitten en werkte per dienst onder een depotchef. Een oud collega van mij (meester) Henk en zijn vaste stoker Piet, hadden een rangeerdienst op Feijenoord. Omdat Henk zijn vrouw plotseling moest werken en hij zijn hond niet kwijt kon, nam hij zijn bouvier Boris, tegen alle reglementen in mee op de bok. Hij en Piet hadden een vreselijke hekel aan de dienstdoende depotchef en besloten met de man, samen met een derde collega, een geintje uit te halen. Omdat zij steeds voor het raam van de depotchef voorbij kwamen en keer op keer van de stoomfluit gebruik maakte, keek de man steeds meer gefrustreerd iedere keer naar buiten.
De derde keer dat zij voorbij kwamen hadden Boris op het stoeltje gezet, het sjaaltje de pet van de meester op de kop gezet en Boris met de kop buiten het raampje gehangen. Zelf doken zij, nadat zij ervan overtuigd waren dat er niets kon gebeuren, weg en floten ter hoogte van het dienstgebouw nog eens extra lang. De depotchef zag dit, belde direct zijn hoogste baas de CTM (Chef Tractie en Materieel) vertelde wat hij had gezien en stoof naar buiten en rende de stoomloc achter na. Toen hij deze had ingehaald, schreeuwde hij dat zij met de hond direct van de bok af moesten en bij de CTM moesten komen. Echter bij de stoomloc aangekomen was er geen hond meer te bekennen (door de derde collega meegenomen) en had de depotchef heel wat aan de CTM uit te leggen.

Mijn huisgenoot had met een vriend van hem die railtender is afgesproken de volgende grap uit te halen. Mijn huisgenoot zit in de trein en die vriend, de railtender, komt langs. Mijn huisgenoot vraagt hem met een zielige stem om 200 gulden aan hem te geven omdat z'n vriendin gaat werken in het buitenland en hij haar graag wil bezoeken. De railtender geeft hem (zoals afgesproken) het geld, wenst hem veel plezier en een prettige reis toe en loopt verder. De passagier tegenover mijn huisgenoot weet niet wat ze net gezien heeft en laat dat duidelijk merken. "Tja, zegt mijn huisgenoot, eigenlijk wel raar dat die jongen het zomaar geeft." "Nee," zegt de vrouw, "jíj bent raar, dat je het zomaar vraagt!" Ze heben het niet meer uitgelegd...

Het is altijd leuk om mensen bezig te zien als je hard goedemorgen roept bij het binnen komen van een coupé. Ze grijpen allemaal naar hun vervoersbewijs!

Ik stap in de trein naar Rotterdam CS op station Vlaardingen-Oost. Ik zit amper of ik hoor "Goedemorgen Diny". Dat is mijn naam en die morgen denk ik echt dat ik nog niet helemaal uitgeslapen ben. Maanden later vertelde een verre nicht dat haar man, die machinist is, mij op het perron had zien staan en me herkende. Ik heb de man maar een paar keer gezien en dat ie machinist is wist ik ook niet. Ik was evengoed wel blij dat ik ze toch nog allemaal op een rijtje had.

Dankwoord

Speciale dank aan de kranten die gereageerd hebben op mijn vraag op ik delen van hun artikel mocht citeren. Zie voor het volledige dankwoord de lijst met namen bij het dankwoord.

Van sommige bronnen is het vrij lastig te achterhalen wie het geschreven heeft. Herken je een bijdrage en weet je wie hem geschreven heeft? Laat het me weten!


Zie ook de andere pagina's voor meer uitspraken, verhalen en moppen.

<- Anekdotes: Calamiteiten | Anekdotes: Krantenartikelen ->


Nieuwe uitspraken zijn welkom | door Freek Dijkstra.